زنان دایکندی : ما حق مان را می خواهیم
خبری
انتقادی
آخرین اخبار
اجتماعی
اخبار ویژه
اقتصادی
سیاسی
طنز و کارتون
فرهنگی
هنری
ورزش
تصاویر خبری
88/09/01 - 88/09/30
88/08/01 - 88/08/30
88/07/01 - 88/07/30
88/02/01 - 88/02/31
88/01/01 - 88/01/31
87/12/01 - 87/12/30
87/10/01 - 87/10/30
87/09/01 - 87/09/30
87/08/01 - 87/08/30
87/07/01 - 87/07/30
87/06/01 - 87/06/31
87/05/01 - 87/05/31
87/04/01 - 87/04/31
87/03/01 - 87/03/31
87/02/01 - 87/02/31
87/01/01 - 87/01/31
86/12/01 - 86/12/29
86/11/01 - 86/11/30
86/10/01 - 86/10/30
86/09/01 - 86/09/30
86/08/01 - 86/08/30
86/07/01 - 86/07/30
86/06/01 - 86/06/31
86/05/01 - 86/05/31
جوانان دایکندی
اسماعیل نگارش
امیر محمد جعفری
افغان پرس
صادقی نیلی
سایت کاتب هزاره
رادیو دایکندی
موسسه فرهنگی در دری
عکس هائی از دایکندی
کابل پرس
بابه مزاری
غرجستان
دانشجویان دایکندی
علی پیام
انجمن متخصصین افغانستان
سمنگان اورگ
نبشته های بی نشان
موج سوم /رحیمی
نامه هائی که بدستت نرسید
افغانستان قلب آسيا
بند امير
نوشته های در خلوت
چشمه ریگی
فلسفه و سیاست
اقتصاد افغانستان
جمهوری سکوت
زنان دایکندی : ما حق مان را می خواهیم

مطلب برگزیده
کابل پرس: زنان در دايکندی با برپایی که يک گردهمایی در شهر نيلی مرکز اين ولايت خواستار برخورداری از حقوق شان شدند. در اين گردهمایی که با همکاری شهرداری دايکندی، نمایندگی کميسیون مستقل حقوق بشر در دايکندی، انجمن جوانان دایکندی، راديو دايکندی و ياناما برگزار شد، بيش از 1500 تن از زنان اين ولايت جمع شده و راهپيمایی آرامی را نيز به منظور حمایت از محو خشونت علیه زنان برپا کردند. دايکندی شاید فقير ترين ولايت افغانستان باشد که درست در مرکز کشور قرار دارد. اين ولايت و مردم آن از قربانيان اصلی تبعيض در رژيم حامد کرزی می باشند. در اين ولايت تقريبا هيچ توجهی به بازسازی نمی شود و از راه، آب سالم آشاميدنی، برق، شفاخانه و مکتب مجهز محروم می باشد. بودجه های رياست های مختلف اين ولايت مانند رياست کشاورزی يا زراعت نيز بسیار کم می باشد، بصورتی که حتا بودجه ی سالانه ی آن، نيم معاش گزاف دالری مقامات در پايتخت نيست. علی رغم همه ی فقط و تبعيضی که عليه مردم اين ولايت وجود دارد، آنان بصورت خودجوش در فعالیت های مختلف شرکت می کنند. زنان و مردان برای بدست آوردن حقوق خود، بارها بصورت مدنی دست به اعتراض زده اند. دانش آموزان دايکندی علی رغم نبود امکانات، پس از دانش آموزان باميان، کسانی بودند که بيشترین قبولی را در آزمون ورودی دانشگاه های افغانستان داشتند. تنها زن در افغانستان، در ولايت دايکندی ست. زنان دايکندی، روز شنبه دوازدهم ماه دسامبر سال روان گردهمایی و راهپيمایی خود را برای محو خشونت علیه زنان برگزار کردند. آنان در اين گردهمایی و راهپيمایی بيانيه ای را نيز صادر کردند که در آن ضمن تاکيد بر خواست حقوق شان، از دولت خواسته اند که برای احقاق حقوق زنان افغانستان تلاش کند. در اين بیانيه خريد و فروش و قاچاق زنان و کودکان نيز به شدت محکوم شده است. زنان دایکندی از افزايش نیروهای آمريکایی در افغانستان استقبال کرده اند و آن را باعث امنيت شهروندان افغانستان بويژه زنان دانسته اند. در همين حال در بخش ديگری از بيانيه ی خود آورده اند که نيروهای بين المللی باید در حملات خود، کودکان و زنان و سایر غير نظامیان را هدف قرار ندهند.
.
مشکل حدود يکصد هزار شاگرد پسر و دختر، بعد از اعمار ٨٧ باب مکتب در ولايت دايکندى حل خواهد شد.محمد على واثق رئيس معارف ولايت دايکندى با ذکر مطلب فوق ميگويد که ٥ باب اين مکاتب در سال جارى اعمار گرديده و کار روى ٨٢ باب ديگر، جريان دارد.وى به آژانس خبرى پژواک گفت که توقع ميرود که کار اعمار اين مکاتب که در سال جارى آغاز شده، در سال آينده تکميل و به بهره بردارى سپرده شود.واثق علاوه کرد که مکاتب ياد شده به مصرف مجموعى بيش از ٩٤ ميليون و ٤٨٠ هزار افغانى، از بودجۀ انکشافى وزارت معارف در مرکز و ولسوالى هاى ميرامور، شهرستان، اشترلى، گيزاب، سنگ تخت و کجران ساخته ميشوند.رئيس معارف دايکندى خاطر نشان ساخت که در حال حاضر، بيش از ١٥٠ هزار شاگرد در ٢٧١ باب مکتب تدريس ميشوند،اما اکثر مکاتب فاقد تعمير بوده و با وجود اعمار ٨٧ باب مکتب، هنوز هم ١٧٠ مکتب بدون تعمير خواهند ماند.مردم نيز از نداشتن تعمير اکثر مکاتب، شاکى اند.ظفر الدين يکتن از متنفذين شهر نيلى مرکز دايکندى به آژانس خبرى پژواک گفت: (( شاگردان در اکثر مکاتب در زير سايه درختان و روى خاک ، درس ميخوانند.))وى مشکل ديگر معارف را نبود ميز و چوکى و کُتب درسى خوانده، ادعا کرد که کُتب در اخير سال تعليمى به مکاتب دايکندى ميرسد و آن، زمانى ميباشد که به درد شاگردان نمى خورد.به اساس معلومات وزارت معارف ، در حال حاضر ، کار ساختمانى ١٢ دارالعلوم و بيش از ١٢٠٠مکتب در سطح کشور جريان دارد و قرار است کار ساختمانى ١١٠٠ مکتب و هشت دارالعلوم ديگر در طول سال جارى آغازشود . منبع مى افزايد که درسطح کشور، از جمله ٩٥٠٠ مکتب ٣٢٠٠ آن تعمير ندارد و شاگردان زير خيمه ها، تعميرهاى کرايى و يا هم فضاى آزاد ،تحت آموزش قرار دارند.
امسال بيش از شش ميليون شاگرد پسر و دختر در سراسر کشور، راهى مکاتب شده اند. ١٣ سنبله 1387
تاخیر و تعلل در دادگاه تجدید نظر پرویز کامبخش
گزارشگران بدون مرز بار دیگر نارضایی خود را از تاخیر و تعلل در رسیدگی جدی به پرونده پرویز کامبخش روزنامه نگار جوان در دادگاه استیناف (تجدید نظر) اعلام می کند. وکیل وی اعلام کرده است که تعویق محکمه از تاریخ ٢٦ جوزا غیر قانونی است. محکمه استیناف از ٤ ماه پیش کار خود را در کابل را آغاز کرده است.
گزارشگران بدون مرز در این باره اعلام می کند " پس از دادگاه غیرقانونی در مزار شریف ما منتظر محکمه ای نمونه با محترم شمردن حق برائت برای متهم در دولتی قانونمند بودیم. اما متاسفانه ما شاهد برگزاری شبهمحکمهای هستیم که شکل را بر محتوا ترجیح می دهد. برای ما رفتار قضاتی که هیجگونه تلاشی برای رعایت مهلت قانونی پرونده نمی کنند قابل فهم نیست. جلسات دادگاه تجدیدنظر باید هر چه زودتر برگزار و بیگناهی روزنامه نگار جوان که همچنان در زندان پلچرخی بلاتکلیف است محرز شود. "
محمد افضل نورستانی وکیل مدافع این روزنامه نگار به گزارشگران بدون مرز اعلام کرد :" که دادگاه استیناف قانونا در محدوده زمانی دو ماه باید به پرونده رسیدگی کند. از تاریخ ٢٦ جوزا محکمه برای شنیدن شهود از مزار شریف به تعویق افتاده است.من نمی دانم چرا شهود نمی آیند اما می دانم که شهادت آنها به دلیل آنکه شاهد عینی نیستند در جریان محاکمه مهم نخواهد بود. این تعویق غیر قانونی است. تعویق در پروندهها مشکل کلی است و شامل حال همهی متهمان می شود و متاسفانه به عرف بدل شده است و فقط مربوط به موکل من نیست اما وقت اساسی متهمان تلف میشود و محکمه در این باره باید پاسخگو باشد."
از تاریخ ٢٦ جوزا محکمه استیناف (تجدید نظر) پرویز کامبخش به تعویق افتاده است. دانشجویان و اساتید دانشگاه مزار شریف که قرار بوده است برای ادای شهادت به دادگاه بیایند علیرغم سه بار احضار از حضور در دادگاه خودداری میکنند.
سيد پرويز کامبخش که از تاريخ ٥ عقرب ١٣٨٦ در بازداشت بسر مي برد، از سوی دادستان (سارنوالی) متهم به " در اختيار داشتن و انتشار مقاله ای کفر آميز " شده است. روزنامه نگار جهان نو و دانشجوي رشته روزنامه نگاری دانشگاه مزار شريف در تاريخ ٢ دلو ١٣٨٦ از سوی شعبه امنيت عامه دادگاه ابتدايي ولايت بلخ، به شکل غير علني در ساعات غیر اداری و بدون حضور وکيل مدافع به اتهام " اهانت به دين اسلام و پخش مقاله ای کفرآميز" به اعدام محکوم شد. تائید شکنجه پرويز کامبخش بدست مقامات امنیتی از سوی طب عدلی و غیر قانونی عمل کردن دادگاه ابتدايي ولايت بلخ، همه عدول از قوانین افغانستان و نشان از غیر قانونی بودن دادگاه مزار شریف است. پرویز کامبخش در تاريخ پنجشنبه ٩ حمل ١٣٨٧ به زندان پل چرخي در حومه کابل انتقال يافت. از تاریخ ٢٩ ثور محکمۀ استيناف ( تجدید نظر ) وی در کابل آغاز به کار کرده است. از تاریخ ٢٦ جوزا محکمه استیناف (تجدید نظر) پرویز کامبخش به تعویق افتاده است.
برای لغو حکم اعدام و آزادی پرويز کامبخش امضا کنيد
طومارگزارشگران بدون مرز- متن فارسي طومارگزارشگران بدون مرز- متن فرانسه طومار روزنامه انديپندنت
روند روبه تزاید تجاوزات جنسی در کشور
سلمانعلی ارزگانی
از چندی به اینسو متأسفانه تعداد واقعات تجاوزات جنسی، مخصوصا در مورد اطفال، روبه افزایش و به طور نگران کنندهای به پیش میرود، هرچند که در همین اواخر در بارهی تجاوز جنسی که در ولایت سر پل رخ داده بود، شخص رئیس جمهور به طور جدی مداخله نمود، اما این کار د رحالیکه یک گام خوب و قابل توجهی میتواند به حساب آید، کافی نیست.
برای اینکه بتوانیم درراستای جلوگیر و مهار نمودن سیر صعودی تجاوزهای جنسی، بویژه علیه اطفال گامی برداشته باشیم، توجه به نکات ذیل ضروری میباشد:
1_ در جامعهی ما متأسفانه پدیدههای نو در حالی میآید که کوچکترین کاری در جهت فرهنگ سازی برای آن صورت نگرفته است. بنابراین بر کارگزاران ضرور است تا در این راستا به طور جدی و عاجل برنامه ریزی نمایند.
2_ اکثریت رسانهها تجاری و اقتصادی عمل نموده و به فکر زراندوزی و درآمدهای کلان هستند که به همین سبب برنامههای آموزشی و تعلیمی و تربیتی در جهت بلند بردن آگاهیهای عموی در آنها مشاهده نمیشود.
3_ تداوم و استمرار فرهنگ معافیت، خود مشوق متخلفین و ناقضان حقوق بشر بوده که با خیال راحت به موارد هرچه بیشتر و حادتر نقض حقوق بشری مبادرت میورزند.
4_ دولت و دستگاههای مجری قانون در تطبیق و حاکمیت قانون، اهمال و سهلانگاری مینمایند.
5_ رهبران اخلاقی جامعه فقط به اشتراک و سهم سیاسی شان در ساختار حاکمیت اندیشیده و در جهت بلند بردن آگاهیهای عمومی و جلوگیری از انحطاط اخلاقی جامعه فقط به راه اندازی جنجالهای تبلیغاتی بسنده میکنند.
۶- نهادهای جامعهی مدنی هیچگونه ابتکاری در هدایت و راهنمای مردم ندارند و مصروف اشترک و سهمگیری در موازنههای قدرت هستند.
7_ فرهنگ افراطیگری و تعبیر غلط از تمامی مقولههای کلاسیک و نو به شدت خود وجود دارد.
8_ بیاعتمادی و عدم مسؤولیت پذیری، بیتفاوتی افکار عمومی را به همراه آورده است.
9_ قبحیتها و ناهنجارهای فرهنگی رفته رفته در اثر تکرار و ممارثت به امر عادی تبدیل شده است.
10_ فساد اداری، واسطهگری و حاکمیت سلایق، ارتباطات و گرایشهای قومی، مذهبی، زبانی، سیاسی و ... به حد اعلای خود رسیده است.
و ... .
اما چه باید کرد؟
آیا بگذرایم این سیر روبه تزاید تجاوزهای جنسی مخصوصا علیه اطفال همچنان ادامه پیدا کند؟ آیا بگذاریم یک لکه ننگ بزرگتر دیگر به لکههای ننگین که بر دامن جامعهی افغانی است از قبیل (صدها هزار معتاد، کشت و قاچاق مواد مخدر، فساد اداری، تروریزم، فقر و فساد و ...) افزوده گردد؟
پاسخگو و مسؤول کیست؟ جالب اینجاست که بعضیها، از مواجب همین مردم تغذیه میکنند و برای شانه خالی کردن از مسؤولیت، این فجایع رابه یک باره به قول خودشان (ارمغان دموکراسی) تلقی مینمایند! در حالی که اینطور نیست، دموکراسی به معنای حاکمیت قانون است، نه هرج و مرج، دموکراسی یک روش است نه ایدئولوژی و اعتقادات.
انحطاط ارزشهای اخلاقی جامعه کارنامهی ناموفق رهبران اخلاقی اورا تداعی میکند نه چیز دیگر. به هرحال دولت افغانستان مسؤول است و پاسخگو که چرا در خصوص برخورد جدی و قانونی با متجاوزان به حقوق دیگران مخصوصا اطفال مظلوم و معصوم، برخورد نمیکند؟ چرا در تطبیق قانون و رسیدگیهای قانونی به مواردی از این دست و موارد دیگر اهمال و سستی از خود نشان میدهد؟
رهبران اخلاقی جامعه چرا در راستای تربیت و احیای اخلاق انسانی از خود تحرک نشان نمیدهند؟
به هرحال در رابطه با بلای تجاوزهای جنسی روبه افزایش، تمامی وجدانهای بیدار و دلسوز جامعه به شدت نگران هستند و این سیر صعودی تجاوزها را، سیر نزولی اخلاق انسانی و اسلامی دانسته، جهت جلوگیری و مهار این مرض مزمن موارد ذیل را یادآور میشود:
الف: دولت افغانستان و تمامی دستگاههای مجری قانون بایستی در برخورد قانونی و رسیدگی جدی به جرایمی از این دست به طور قاطع و سریع عمل نمایند.
ب: نهادهای مدنی و رسانهها اعم از نوشتاری، صوتی و تصویری چه دولتی و چه خصوصی به رسالت اساسی شان که همانا هدایت و رهبری و همچنین فرهنگ سازی بوده، جهت بلند بردن آگاهیهای مردم، خانوادهها و جامعه اهتمام ورزند.
ج: خانوادهها باید به نیازهای عاطفی و شخصیتی فرزندانشان توجه و رسیدگی داشته باشند و در ضمن آگاهیهای لازم را به عزیزانشان بدهند تا با چشم باز و گوشهای پر و اشباع شده از محبتهای پدرانه و مادرانه در اجتماع حضور پیدا کنند.
و کلام آخر اینکه همه مسؤول هستند در برابر انهدام ارزشهای اخلاقی و روند روبه تزاید نقض حقوق بشر، ساکت نباشند و هیچ کس نمی تواند خود را تبرئه کند، اما از همه مهمتر، ضمامداران ما هستند که به نیابت از مردم متصدی ادارهی جامعه میباشند، لذا ضمن اینکه از اقدام مستقیم ریاست جمهوری اسلامی افغانستان در رابطه با موضوع تجاوز جنسی سر پل، خرسندیم اما در خواست جدی افکار عمومی جامعه این است که این اقدامات مقطعی و گذرا نباشد بلکه با قاطعیت ادامه پیدا کند.
| نام شما : | |
| آدرس ایمیل: | |
| موضوع پیام: | |
| پیام: |
|
|
|
|