شهادت واژه زیبایی است که تاریخ ملل مسلمان وکتاب زندگی تاریخ سازان، پویندگان راه حقیقت ‏ومبارزان راه عدالت خواهی برای انسان ومنادیان آزادی را زینت میدهد.  شهادت مقامی است رفیع وبلند ‏که هیچ مقامی در فرهنگ زندگی ساز اسلام با او برابری نمی کند. شهادت جامه زیبایی که تنها برتن ‏برگزیدگان خداوند وگلچین های این امت سازگار است  که مدح وثنای شهید و شهادت و نحوه نگرش به ‏آن  در متون دینی و اعتقادی ما بخش مهمی از آموزه های آن را تشکیل میدهد. ‏
قرآن کتاب آسمانی ما شهادت را به عنوان وفا کردن به پیمان الهی تلقی می کند که می فرماید (من ‏المومنین رجال صدقوا ما عاهدو الله علیه....) که از مومنان شخصیت هایی اند که راست کردند آن عهدی ‏را که با خداوند بستند. این تقابل عابد آو معبود در یک معاهده بی نهایت ارجمند، شکوه مقام شهادت را ‏به تصویر می کشد ودر حدیث شریف آمده است که (فوق کل ذی برٍ برٌ حتی یقتل فی سبیل الله ولیس فوقه ‏برٌ)  بالا تر ازهرارزش، ارزشی هست تا آن که انسان در راه خدا کشته شود و دیگر بالاتر از آن مرتبه ‏ای نیست که انسان به آن برسد. این اوج صعود انسان است. رمز جاودانگی عاشورای حسینی مساله ‏شهادت وارسته ترین بنده خداوند در راه اوست. رمز بقا وتداوم نهضت اسلامی در افکار واندیشه های ‏بشر در فداکاری رادمردان تاریخ نهفته است. قیام انبیای تاریخ که توآم  با شهادت و فداکاری ها بوده ‏دارای دو خصیصه مهم است یکی دعوت به توحید، یکتا پرستی و یگانگی انسان، دوم عدالت، برابری، ‏رفع تبعیض و ظلم.‏